W 1634 roku zamek wraz z majątkiem przeszedł w ręce włoskiego szlachcica Ottavia Piccolomini de Arragona jako nagroda za pomoc w usunięciu Wallensteina. Ówczesny trzydziestopięcioletni Ottavio miał już za sobą długą służbę wojskową, podczas której zdobył bogate doświadczenie wojenne. Do armii wstąpił w wieku siedemnastu lat, brał udział w bitwie pod Białą Górą, później został dowódcą osobistej straży Wallensteina, a w bitwie pod Lützen „czarni jeźdźcy” Ottavia zabili szwedzkiego króla Gustawa II Adolfa. Wraz z sukcesami wojskowymi nastąpił awans społeczny i Ottavio został najpierw wyniesiony do rangi hrabiego, a za pokonanie armii francuskiej pod Thionville w 1639 roku został nagrodzony przez króla Hiszpanii Filipa IV księstwem Amalfi, a w 1643 roku otrzymał Order Złotego Runa. Pod koniec wojny stał na czele wojsk cesarskich w Czechach. Ostatecznie, po negocjacjach dyplomatycznych dotyczących warunków pokoju westfalskiego, w których uczestniczył jako pełnomocnik cesarza, zwieńczył swoją udaną karierę uzyskaniem dziedzicznego tytułu księcia cesarskiego. Był również posiadaczem Orderu Świętego Stefana. Ród Piccolomini był właścicielem majątku do 1783 roku i za jego rządów zamek uzyskał zasadniczo swój obecny wygląd.